சில தமிழ் கவிதைகள் - சைத்ரீகன்

1

காலம் - வானத்தைக் காணாத மண்புழுவென

பாறைக்கடியில் உறைந்திருக்கிறது

தெரியவில்லை

யார் முட்டியது என்றே

நகர்ந்துவிட்ட பாறை

முதல் முதலில் புழுவிற்கு

வானத்தைக் காட்டியது

அதுவரையிலும்

உறைந்து கிடந்த காலம்

ஒரு மண்புழுவென முன்னும் பின்னும் 

ஒரே பாவனையில்

நகர்கிறது

2

துளை 

வழியே வந்த

ஒளி

ஒரு கோடு போலிருந்தது

சிறு தூரம்தான் கடந்து சென்றால்

கோடுமில்லை

ஒளியுமில்லை

3

தவறு

சிறு தவறு

மீண்டும் மீண்டும்

நிகழ்கிறது

வளைவுகளில்

மேடுபள்ளங்களில்

நிறுத்தங்களில்

பிறகு

அதற்கும் மேலும்

நகராமல்

தாவல் மறந்த தவளையைப் போல்

வரும் ஒளி கண்டு

நடுச்சாலையில்

அங்கேயே அப்படியே

நின்று

விடுகிறது

***